Israel - Small but Outstanding - Seeing is Believing

De tentoonstelling "Jodendom. Een wereld vol verhalen" in de Nieuwe Kerk te Amsterdam. Foto ANP

Nederlanders kennen de joodse cultuur nauwelijks. Dat constateert onderzoeksbureau Direct Research. Het bureau deed onderzoek in opdracht van De Nieuwe Kerk Amsterdam en het Joods Historisch Museum.

Uit de woensdag gepubliceerde samenvatting van het onderzoek blijkt dat Nederlanders het jodendom vooral in verband brengen met de Tweede Wereldoorlog. Van de bevolking denkt 23,6 procent aan jodenvervolging, 10,1 procent aan het joodse gebruik een keppeltje te dragen en 8,7 procent aan Israël.

Nederlanders kennen weinig joodse feestdagen. Ze zijn beter op de hoogte van christelijke en islamitische religieuze feesten. Uit het onderzoek blijkt dat Pesach het bekendst is: 52,4 procent die zich joodse feestdagen herinnert, noemt dit feest. Chanoeka en Jom Kippoer volgen met 39,4 en 37 procent.

Iets meer dan de helft van de Nederlanders (51,1 procent) zegt het jodendom na het christendom het best te kennen. Dat percentage ligt in de leeftijdsgroep van 21 tot en met 30 lager aanzienlijk lager. Die groep is beter bekend met het christendom en de islam.

Driekwart van de Nederlanders is nog nooit naar een museum of tentoonstelling over het jodendom geweest.

De studie van Direct Research behoort bij de laatste fase van de tentoonstelling ”Jodendom. Een wereld vol verhalen”. Deze tentoonstelling in de Nieuwe Kerk te Amsterdam, in samenwerking met het Joods Historisch Museum, loopt tot en met 15 april. De expositie geeft een beeld van meer dan tweeduizend jaar wereldwijde joodse cultuur en religie en trok tot nu toe bijna 90.000 bezoekers.

Bron: Ref.Dagblad

Kasim Hafeez: Van antisemitische islamist tot trotse Zionist

Kasim Hafeez zag met eigen ogen dat er niets klopt van de leugens die in de islamitische gemeenschap en in het Westen over Israël worden verkondigd.

'Ik ben een Zionist, een trotse [moslim] Zionist, en ik hou van Israël,' begint Kasim Hafeez zijn opmerkelijke verhaal. 'Maar dat is niet altijd zo geweest. Feitelijk ben ik jarenlang extreem het tegenovergestelde geweest. Dankzij mijn activisme heerste er op de campussen van Britse universiteiten een hoge mate van antisemitisme en anti-Israël activiteiten.

Ik groeide in de moslimgemeenschap van Groot Brittannië op met zaken en meningen die op zijn best Israël veroordeelden en de Joden als uitzuigers en moordenaars afschilderden, en op zijn ergst opriepen tot de totale vernietiging van de 'Zionistische entiteit' en alle Joden. Met andere woorden: er was geen plaats voor een Joodse staat in het Midden Oosten.'

'Als je opgroeit te midden van een constante barrage van haat tegen Israël heeft dat een enorme impact op de opinies van mensen. Nog zorgwekkender was dat veel van deze mensen niet radicaal of extreem waren, maar als het over Israël ging er -vergezeld van het eveneens heersende antisemitisme- de meest venijnige woorden uitgooiden en voor wie de zin 'stop een Jood te zijn' als een belediging werd gebruikt.'

'Mijn vader was nog feller in zijn haat en pochte over Adolf Hitler, die volgens hem een held was en wiens enige fout het zou zijn geweest dat hij niet genoeg Joden zou hebben vermoord.'

'Tegen de tijd dat ik 18 werd was ik dus compleet geïndoctrineerd tot de kudde van het radicale islamisme. Mijn haat tegen Israël en de Joden werd gevoed door de beelden van dood en verderf, met op de achtergrond Arabische melodieën over de Jihad en toespraken van Hezbollah leider Hassan Nasrallah of Osama bin laden.'

'Deze standpunten werden versterkt toen ik bij Nakba dag demonstraties was, waar de sprekers de ondergang van Israël voorspelden en men trots met vlaggen van Hezbollah zwaaide, midden in het centrum van Londen.'

'Had Israël enig bestaansrecht? Naar mijn mening was dat natuurlijk en zonder enige twijfel niet het geval. Zelfs de meest gematigde (islamitische) geestelijken die ik tegenkwam weigerden het terrorisme tegen Israël als onrechtmatig te veroordelen. De Joden moesten het dus wel verdienen, geloofde ik.'

'Wat is er dus veranderd? Hoe kon ik van al deze haat tot grote liefde en affiniteit voor Israël en het Joodse volk komen? Op een dag stond ik in de Israël-en-Palestina afdeling van een boekhandel en pakte ik Alan Dershowitzs 'The Case for Israël' op. In mijn wereldbeeld controleerden de Joden en de Amerikanen de media, dus na een korte blik op de achterkaft spotte ik 'wat een vuile Zionistische propaganda'.'

'Toch besloot ik het boek te kopen, tevreden met het idee dat ik dit stuk propaganda in korte tijd zou ontmaskeren, zou aantonen dat Israël géén 'zaak' had en dat mijn bevindingen een persoonlijke overwinning voor de Palestijnse zaak zouden zijn.'

'Terwijl ik Dershowitzs argumenten en zijn ontmanteling van veel leugens die ik als rotsvaste waarheden beschouwde las, zocht ik wanhopig naar tegenargumenten. Ik vond echter nog meer van de holle retoriek waar ik jarenlang in had geloofd. Ik kwam in een gewetenscrisis terecht en begon daarom aan een periode van onbevooroordeeld onderzoek. Tot op dat moment had ik nog nooit iets gehoord dat ook maar een beetje positief over Israël was.'

'Vervolgens wist ik niet meer wat ik moest geloven. Ik had zo lang blind anderen gevolgd, maar nu vroeg ik mezelf af of ik het niet bij het verkeerde eind had gehad. Toen kwam ik op het punt waarop ik voelde dat ik geen andere keus had dan zelf naar Israël te gaan, dat dit de enige manier was om achter de waarheid te komen. Ik weet dat het clichématig klinkt, maar dat was een levensveranderend bezoek.'

'Ik kwam niet in een racistische apartheid staat terecht, maar juist in totaal het tegenovergestelde. Ik zag synagoges, moskeeën en kerken, zag Joden en Arabieren samenleven en minderheden een grote rol spelen in alle delen van de Israëlische maatschappij, van het leger tot aan het rechtssysteem. Het was shockerend en opende mijn ogen. Dit was niet de kwaadaardige Zionistische staat die mij was voorgehouden.'

'Na veel zelfonderzoek kwam ik tot de conclusie dat wat ik ooit geleerd had fout was. Ik was geconfronteerd met de waarheid en moest dat accepteren. Maar wat nu? Ik had jarenlang campagne gevoerd tegen Israël, maar nu wist ik de waarheid.'

'De keus was duidelijk: ik moest achter Israël gaan staan, achter dit kleine landje - vrij, democratisch, enorme vorderingen makend op medisch-, onderzoeks- en ontwikkelingsgebied, maar het slachtoffer van dezelfde leugens en haat die mij bijna hadden verteerd.'

'Het werd heel duidelijk dat dit niet makkelijk is. Ik kreeg te maken met vijandigheid uit mijn eigen gemeenschap en zelfs met sommigen uit de Joodse gemeenschap in Groot Brittannië, maar dat is tegenwoordig de realiteit als je in Europa opkomt voor Israël. Dat is niet makkelijk, en dat maakt het juist zo nodig.'

'Dit gaat niet over religie en politiek, dit gaat over de waarheid. Wat Israël betreft wordt niet naar de waarheid geluisterd. De massa mensen met blinde haat wordt steeds groter, maar velen zijn nooit geconfronteerd met de realiteit, die zo anders is als de lege retoriek en de politiek geladen slogans waar ze zo gek op zijn.'

'We kunnen deze situatie veranderen, maar daarvoor moeten we sterk en verenigd zijn. Israël is niet slechts een Joodse zaak - het gaat om vrijheid, mensenrechten en democratie, alle waarden die door het Westen worden gekoesterd. Het gaat ook over het proberen een licht te zijn te midden van de (andere) landen.'

'Israëls internationale humanitaire hulp spreekt voor zich, maar als wij die boodschap niet overbrengen zal niemand anders dat doen. Daarbij hoeven we niet ons hoofd te laten hangen en ons te verontschuldigen dat 'Israël niet perfect' is. Nee, we zouden nooit bang moeten zijn te zeggen: Ik ben een Zionist en ik ben daar trots op. Ik sta achter Israël. Dus vraag ik nu aan u: zult u dit ook doen?'

Bron: XanderNieuws

Read: Muslim, Zionist and proud

Very Important Witness of Yeshua! Jewish Rabbi Kaduri student saved

‘Iran loves Israel, Israel loves Iran’ op Facebook

De profielfoto van de facebookpagina Israel loves Iran

Facebook wemelt van de anti-Israel groepen, met soms meer dan 100.000 sympathisanten. Onderstaande aktie laat zien dat het ook anders kan: liefdesbetuigingen over en weer tussen Israeli’s en Iraniërs.

De angst voor een Iraans atoomwapen is gerechtvaardigd, en heeft niets te maken met vermeende ophitsing tot haat tegen Iraniërs maar met een misdadig regime dat ook geweld tegen haar eigen bevolking niet schuwt.

Israel heeft nooit gedreigd wapens tegen het Iraanse volk in te zetten, maar alleen tegen atoomlokaties, anders dan Achmadinejad die de Joodse staat uit het Midden-Oosten verwijderd wil hebben.

Bron: Isreality.nl 

 https://www.facebook.com/israellovesiran

 https://www.facebook.com/IranlovesIsrael.OfficialPage

Jordan is the Palestinian state

PM Netanyahu's Message for Israel's 64th Independence Day

Israël viert 64ste verjaardag

Israël wordt vandaag 64 jaar jong, en dat wordt niet alleen gevierd in het Heilige Land maar ook in Joodse gemeenschappen in de hele wereld. In Antwerpen en Brussel vonden er speciale diensten plaats in de synagoge. Zondag is er in Brussel ook een heus evenement opgezet met muziek, zangers, spelletjes voor de kinderen en Israëlische recepten.

 Van rouw tot vreugde: Israël 64 jaar jong

Zoals elk jaar maken de Israëli's woensdag een grote verandering mee: van diepe rouw naar uitbundige vreugde, van Yom HaZikkaron, de Dag van Herinnering aan Gesneuvelden naar Yom Ha'atsma'oet, Onafhankelijkheidsdag, die er direct op volgt.

Bijna elke Israëli heeft wel een familielid of vriend verloren door oorlog of terrorisme, wat betekent dat voor bijna iedere Israëli de Dag van Herinnering een zeer ernstige tijd. Maar woensdagavond bij zonsondergang, zal onze rouw plotseling veranderen in vreugde als de viering begint van wat het offer van onze geliefden heeft gekocht - een veilig en zeker Joods thuisland na duizenden jaren van ballingschap en vervolging.

Na de officiele start beginnen in het land tal van festiviteiten, want feesten kunnen de Israëli's goed! In Jeruzalem is keus genoeg: straatfeesten, concerten van rock en pop tot klezmer en religieuze muziek, de hele nacht dansen op het Stadhuisplein, en diverse vuurwerkshows. De dag zelf trekken veel Israëli's de natuur in om in tuinen en parken te barbecueën met familie en vrienden.

Voor deze feestdag heeft premier Netanyahu in een Youtube film zijn waardering uitgesproken voor de vele vrienden van Israël. Hij noemde daarin Israël 'uniek', omdat het 'zulke gepassioneerde vrienden heeft voor wie het welzijn van Israël, zijn veiligheid en de toekomst van het land zo belangrijk zijn'. Deze hartelijke steun, samen met Israëls krachtige leger, zijn vrije economie en dynamische samenleving, is de pijler van onze nationale kracht', benadrukte hij.

Am Israel Chai - het volk Israël leeft! Niet in het minst vanwege de constante immigratie van Joden uit de hele wereld!

Bron:  IsraelToday.nl

Israël 64 year/jaar Independence / onafhankelijkheid - Yom Ha'atzmaut

Yom Ha'atzmaut (Hebrew: יום העצמאות‎ yōm hā-‘aṣmā’ūṯ, lit. "Independence Day") commemorates Israel's declaration of Independence in 1948. It is celebrated on 5th of Iyar according to the Hebrew calendar. Yom Ha'atzmaut is preceded by Yom Hazikaron, the Israeli Fallen Soldiers and Victims of Terrorism Remembrance Day.

 Yom Ha'atzmaut centres around the declaration of the establishment of the State of Israel by The Jewish Leadership led by future Prime Minister, David Ben-Gurion, on 14 May 1948. This was declared 8 hours before the end of the British Mandate of Palestine, which was due to finish on 15 May 1948.

The operative paragraph of the Declaration of the Establishment of State of Israel of 14 May 1948 expresses the declaration to be by virtue of our natural and historic right and on the strength of the resolution of the United Nations General Assembly. The operative paragraph concludes with the words of Ben-Gurion, where he thereby declares the establishment of a Jewish state in Eretz Israel, to be known as the State of Israel.

The new state was quickly recognised by the Soviet Union, the United States de facto, and many other countries, but not by the surrounding Arab states, who declared war.

An official ceremony is held every year on Mount Herzl, Jerusalem on the evening of Yom Ha'atzmaut. The ceremony includes a speech by the speaker of the Knesset (the Israeli Parliament), artistic performances, a Flag of Israel, forming elaborate structures (such as a Menorah, Magen David) and the ceremonial lighting of twelve torches, one for each of the Tribes of Israel.

Every year a dozen Israeli citizens, who made a significant social contribution in a selected area, are invited to light the torches. Many cities hold outdoor performances in cities' squares featuring leading Israeli singers and fireworks displays. Streets around the squares are closed to cars, allowing people to sing and dance in the streets.

The Chief Rabbinate has declared Yom Ha'atzmaut a Jewish holiday on which Hallel is recited. The Religious Zionist movement created a liturgy for the holiday which sometimes includes the recitation of some psalms and the reading of a portion of the Prophets (Haftarah) on the holiday morning.

Source: Wikipedia

Anti-Zionisme is Anti-Semitisme

Anti-Zionism IS anti-Semitism pure and simple

"De antisemitische wereld heeft een eufemisme ontwikkeld voor de vernietiging van de Joden in de moderne tijd van verdraagzaamheid"

door Lee Kaplan

De term “politiek correct” is in de Westerse wereld opgedoken alwaar religieuze en rassentolerantie als idee gemeenschappelijk is geworden, meestal het gevolg van de uitbarsting van de Holocaust, het Apartheidsregime in Zuid-Afrika en de Amerikaanse Burgerrechten Beweging. Maar oude gewoonten sterven moeilijk uit en de restanten van de politieke bewegingen van de totalitaire wereld klampen zich nog steeds vast aan Jodenhaat. Het enige dilemma voor die bewegingen is hoe zij hun “politiek correcte” versie van die haat moeten verkopen. Vandaar dat het “antisemitisme” werd gescheiden van het “anti-Zionisme”, alhoewel zij beiden één en hetzelfde zijn. Deze “politiek correcte” vorm van antisemitisme draait altijd rond het bestaan van Israël.

Het “Zionisme” is het concept dat de Zionistische beweging heeft gecreëerd om de staat Israël op te richten en de Joden terug naar het Heilige Land te brengen om de Joden toe te laten niet onder de vervolging in hun eigen land te leven. Met de verwezenlijking van Israël werd die droom van het “Zionisme” vervuld. De Zionisten van vóór 1948 kochten al hun gronden legaal aan en de emigratie verliep eveneens wettelijk. Andere Joden woonden reeds duizenden jaren in het gebied. Vandaag is “post-Zionisme” een term die gebruikt wordt om de Joden aan te duiden die in Israël leven en hoe zij kijken naar hun leefomstandigheden in de toekomst. Israël is thans een feit en een feit dat de “anti-Zionisten” wensen te ontkennen. Als dusdanig is het “anti-Zionisme” een eufemisme voor Joden geworden wanneer de professionele propagandisten van de oude Sovjetunie of de Arabische Moslimwereld het nodig hadden (en nog steeds nodig hebben) om hun vervolging van Joden te maskeren.

Het doel van de “anti-Zionisten” is om via politiek correcte termen de echte aard van het antisemitisme te ontmantelen bestemd voor hun eigen geperverteerde doeleinden. Vandaar dat activisten voor Solidariteit met Palestina pleiten voor die “wettige gewapende weerstand zoals die wordt omschreven door internationale wetten” niet de moord op de Joden van Israël steunen, maar eerder de uitvoering van de “internationale wet” eisen. Dat zij het zouden toejuichen wanneer op een vorige conferentie aan de Duke Universiteit een resolutie werd voorgesteld die zelfmoordbomaanslagen veroordeelde, als een overwinning werd aangekondigd, compleet genegeerd werd onder een wolk van hun “politiek correcte” retoriek sinds zij zich “vredesactivisten” heten.

De “vrede” zal komen wanneer Israël wordt ontmanteld en “Palestina” verschijnt in plaats van dit volk. Wat gebeurt met de Joden die nu daar leven en met het einde van de enige echte democratie voor Joden en Arabieren in het Midden-Oosten, is onbelangrijk. “Vredesactivisten” die een zelfmoordbomaanslager aan de controlepost zouden doorlaten om Joden te vermoorden, worden humanisten genoemd en terroristen zijn “vrijheidsstrijders” geworden, die in werkelijkheid enkel misdadigers zijn die niet enkel jacht maken op de Joden maar evenzeer op hun eigen volk.

Anti-Zionisten kunnen hun antisemitisme niet vergoelijken door hun steun aan de onderwerping, de uitwijzing of de moord op slechts één deel van de Joodse gemeenschap in de wereld, met name die van Israël. Het constante huichelen en verdraaien van woorden door professionele Arabische propagandisten en de radicale Linkerzijde moeten worden waargenomen zoals ze zijn: leugen en bedrog.

Lees hele artikel hier! (Bron: Brabosh.com)