Het concentratiekamp Warschau op de puinvlakte waar eens het getto was

Honderden Nederlanders zijn in de oorlog ingezet om de resten van het getto van Warschau te ruimen. Het dwangarbeiderskamp is een vrijwel onbekend hoofdstuk uit de geschiedenis van de Holocaust, waar de NOS nieuwe feiten over aan het licht brengt.

De Joodse dwangarbeiders werden vanaf 31 augustus 1943 in vijf transporten vanuit Auschwitz aangevoerd. In het voorjaar van 1944 kwamen nog ten minste 2000 joden uit Hongarije.

Hoeveel gevangenen in totaal in het kamp verbleven, is niet duidelijk. De schattingen lopen uiteen. Net voor de ontruiming van het kamp werd de administratie vernietigd. Professor Houwink ten Cate, hoogleraar Holocaust- en genocidestudies aan de Universiteit van Amsterdam en medewerker van het NIOD, houdt het op ongeveer 6500 mensen. Nederlandse overlevenden noemden veel grotere aantallen.

Voordat de gevangenen arriveerden, kwamen uit concentratiekamp Buchenwald 300 gevangenen die fungeerden als kwartiermakers. Zij bouwden primitieve barakken aan de Gesiastraat op het gettoterrein. Onder hen waren vijftien Nederlanders, meest politieke gevangenen.

De gevangenen van het concentratiekamp Warschau werkten op het gettoterrein. Wat restte was, volgens getuigen, een maanlandschap, waar zich in kelders of schuilplaatsen diep in de grond nog mensen verborgen hielden. De dwangarbeiders moesten uit het puin bruikbaar materiaal halen: miljoenen bakstenen, stukken ijzer, lood en koper en de porseleinen potten van elektriciteitsmasten.

Veel gevangenen raakten bij het slopen van ruïnes gewond door vallend puin. Er werd zelfs springstof gebruikt. Dan kwamen mensen uit schuilplaatsen die maanden in het duister hadden geleefd. Soms waren die krankzinnig geworden door het isolement en de angst. Ze werden ter plekke door de SS doodgeschoten.
Geert Wolter Zuidhof uit Assen, die behoorde tot de Buchenwald-groep, beschreef na de oorlog hoe hij 's avonds gevangenen meer dood dan levend zag terugkeren in de barakken. Van de joodse Nederlanders hebben nog geen dertig mensen de verschrikkingen doorstaan. De overlevenden, zoals Alexander Roodveldt en Philip Wegloop, spraken na de oorlog zelden over hun ervaringen.
Dat gold ook voor Henk Visser, een jongeman uit Amsterdam-Oost, ook uit de Buchenwald-groep. "Het enige dat ik weet, was dat hij ergens in Warschau gevangen zat. Verder ontweek hij de oorlog", zegt zijn zoon.

Voor de nabestaanden zijn nieuwe gegevens, documenten en namen belangrijk. Het helpt bij het herdenken en de herinnering levend houden aan een verloren familielid en daarmee aan andere vermoorde verwanten. Edward van Voolen, conservator van het Joods Historisch Museum heeft slechts enkele foto's van zijn oom Maurits van Voolen (25 augustus 1909), die omkwam in Warschau.
Joseph Peperwortel (Amsterdam 25 juni 1909), de vader van Lies Fresen-Ferron, stierf in Warschau. Evenals zijn broer Meijer Peperwortel (Amsterdam 23 maart 1918). Lies, die de naam van haar pleegouders aannam, vindt het belangrijk meer te weten over de omstandigheden waaronder haar vader en oom stierven.

De Nederlanders in het kamp hadden het naar verhouding nog slechter dan andere nationaliteiten. Professor Houwink ten Cate: "Eén van de heel schaarse Nederlands-Joodse overlevenden, want van de Nederlandse Joden die daar geweest zijn hebben voor zover bekend maar 27 het overleefd, vertelt dat er een kapo is, een Buchenwalder, die er genoegen in schept iedere dag tien Nederlanders dood te slaan. Dat was zijn rantsoen zogezegd."

Lees hier gehele artikel

Dodenherdenking 4 mei WOII - Dutch Remembrance Day II WW 4th of May

Did you know that today is Remembrance Day in the Netherlands? Each year on 4 May we remember all civilians and members of the armed forces of the Netherlands who have died in wars since World War II. Dutch flags are hung half-staff and at 8pm two minutes of silence are observed.

Website: www.4en5mei.nl

Een korte video over de dodenherdenking 2010 op de Waalsdorpervlakte in Den Haag

Israel bestaat 64 jaar, 64 uitvindingen

What does Made in Israel mean to you?

Heeft vervroeging verkiezingen Israël invloed op aanval op Iran?

Volgens berichten in de Israëlische media worden de verkiezingen waarschijnlijk op 4 september gehouden, vier dagen na het einde van de zomervakantie. Maar waarom wil Netanyahu de verkiezingen vervroegen, en heeft dit iets met Iran te maken?

In het land is men in feite een beetje in de war door het plotselinge idee, de verkiezingen voor de Knesset een jaar eerder te houden. Een groot deel van de bevolking, zelfs politici zoals Benny Begin, Knessetlid voor Likoed, begrijpen niet waarom premier Benjamin Netanyahu het zo belangrijk vindt de verkiezingen te vervroegen. Zijn coalitieregering met Avigdor Lieberman en orthodoxe Joden is stabiel, dus heeft hij geen politieke reden om verkiezingen uit te schrijven.

Blijkbaar wil Netanyahu zo snel mogelijk gebruik maken van het hoogtepunt van zijn populariteit. Volgens de laatste opiniepeiling van de links-liberale krant Ha'aretz heeft Netanyahu geen concurrentie; 48 procent van de Israëlische bevolking gelooft dat Netanyahu in deze periode de geschiktste premier van Israël is.
 
Er wordt veel gesproken over wat deze beslissing voor invloed heeft op een mogelijke aanval op Iraanse nucleaire installaties.De meeste Israëlische functionarissen het erover eens dat als er een preventieve aanval op Iran komt, zoiets dit jaar moet gebeuren, of uiterlijk begin volgend jaar.

Minister van Defensie Ehud Barak heeft onlangs gewaarschuwd dat Israël en het Westen niet kunnen toestaan, dat ze voortdurend worden bedrogen door het diplomatieke spel van Iran. Barack had eerder gewaarschuwd dat eerder dan we denken, Iran een kernbom zou testen en dan immuun zijn voor elke vorm van militaire interventie.

Maar omdat plotseling is besloten de verkiezingen al zo snel te houden, zijn de politieke leiders van Israël nu bezig met campagnevoeren, wat betekent dat er zeker geen aanval op Iran komt vóór september. En afhankelijk van de verkiezingsuitslag, is de huidige regering over vijf maanden misschien niet meer aan de macht.

Volgens Israëli's kan het volgens een paar scenario's verlopen:

1. Volgens de huidige peilingen komen Netanyahu en zijn Likoedpartij sterker dan ooit uit de komende verkiezingen. Netanyahu zou kunnen kijken of hij de verkiezingsuitslag kan gebruiken als vers mandaat en bekrachtiging van zijn beleid voordat hij een aanval op Iran lanceert. 


2. In het afgelopen jaar hebben sporadische berichten aangegeven dat verdachte Israëlische geheime operaties in Iran al zijn geslaagd in het voor korte tijd lamleggen van het vermogen van de Islamitische Republiek om kernwapens te produceren. Volgens deze berichten weet Netanyahu dit. In dat geval kunnen de vervroegde verkiezingen een poging van Netanyahu en andere leiders zijn om het debat over het al dan niet aanvallen van Iran te temperen, want dat is niet meer nodig.


3. Netanyahu en de Israëlische leiders geloven nog steeds dat een aanval op Iran noodzakelijk kan zijn, maar zij vrezen dat het huidige debat te snel komt, vooral omdat de huidige Amerikaanse president Barack Obama waarschijnlijk Israëlische militaire actie niet direct ondersteunt. Mogelijk probeert Netanyahu om het debat uit te stellen tot na de Amerikaanse presidentsverkiezingen in november.


4. Hoewel dit misschien het minst waarschijnlijke scenario is, wordt er een beetje gespeculeerd dat Netanyahu het er eens is, dat het aanvallen van Iran gewoon te riskant is, zelfs als dat betekent toestaan dat Teheran nucleaire wapens verkrijgt. In dat geval zou Netanyahu de kracht van zijn huidige, meer 'havik-achtige' coalitiepartners willen verzwakken via vervroegde verkiezingen, wat hem zou 'dwingen' om een nieuwe coalitie te vormen met 'duif-achtiger' fracties.

Wat de reden ook is, de meeste Israëli's denken dat vervroegde verkiezingen onnodig zijn (62 procent volgens een nieuwe enquête), en dat er iets meer dan simpele politiek achter dit besluit steekt. Het gedrag van Knesset-leden lijkt die argwaan te steunen.

'Als je een geheime stemming hield, zouden 118 [van de 120] Knessetleden tegen vervroegde verkiezingen stemmen', zei Shas parlementariër Yitzhak Vaknin aan verslaggevers. Maar om een of andere reden spreekt geen van die Knesset zich uit tegen het besluit van Netanyahu. Zelfs degenen die veel zetels gaan verliezen (zoals Kadima) en die geen zetel meer heeft in de Knesset (zoals Barak) houden compleet hun mond.

Aviel Schneider, Ryan Jones

Bron: IsraelToday.nl

Read: Israel's early election and its effect on striking Iran

Israel's handicapped miracle

By Giulio Meotti.
Israel Opinion/Ynet..
03 May '12..

While Iranian scientists are being deployed in the nuclear bunkers and Israeli F16s could be ready to take off, one story reminds the world that Israel and Israelis are involved not only in hurting and being hurt, but in giving hope to those without hope.

World-renowned violinist Itzhak Perlman, afflicted with polio as a child, just attended the 60th anniversary celebration of the Israeli Foundation for Handicapped Children. While in the Arab world disabled people have been called “the invisibles,” because they are segregated and hidden from the public eye, Israel’s work with illness and disabilities would merit a book in itself.

Israel’s ruthless determination in tackling head-on the physical problems that arise either from natural causes, terrorism or war is astounding and says much about Israel’s moral lesson to the world beyond the headlines on killings, kidnappings, snipers, and suicide bombers.

In the world’s consciousness, the word “Israel” has become equated with fear, when the Jewish state is in fact the world's most important laboratory for healers of diseases. There is an amazing quantity of research, of inventions, of newfound techniques for curing and helping the ill, the blind, and the paralyzed to return to normal life.

Scientists at Hebrew University have developed the drug Exelon for the treatment of Alzheimer’s disease and traumatic brain injuries. The Weizmann Institute had led to the development of promising new therapies for acute spinal cord injuries. Indeed, the late actor Christopher Reeve described Israel as the “world center” for research.

In Israel it is very common to see children with Down’s syndrome in television programs and there are many special parks for disabled people. Paraplegic war heroes are the protagonists of many soap operas and disabled athletes are extremely successful, like brave swimmer Keren Leibovitz.

Israel is different

All the archive photos of Franklin Delano Roosevelt show him sitting or standing; by order of the US president, they never gave away the fact that he was a paraplegic, put into his wheelchair by polio. Most Americans, before the TV era, never knew he was disabled. Yet Israel is a very different country.

Five major wars and frequent terror attacks since Israel’s founding in 1948 have resulted in thousands of disabled veterans and civilian survivors of suicide attacks. Each morning, these people wake up to the worst nightmares: brain injuries, birth defects, paralysis. They epitomize Jewish courage and Israel’s joy de vivre. They are a microcosm of the unfailing spirit so many of us in the West associate with being Israeli.

Israel's miracle is epitomized by Professor Reuven Feuerstein, the pioneer who has dedicated his life to pushing Down people beyond their supposed limits. He has said that “chromosomes will never have the last word” and has helped people with this syndrome to achieve a level of functioning that most people who work with them thought impossible.

Feuerstein’s method has been adopted by many European countries. Another example is the 2,248 “children of Chernobyl” who have been brought to Israel for treatment. Or doctors such as Mario Goldin, who emigrated from Argentina and whose objective in life was to reduce “the pain of those who suffer.” A suicide bomber killed him while he was waiting for the bus.

In Palestinian society, the most famous disabled was Hamas founder Ahmed Yassin. In Iraq, terrorists used many disabled women for suicide attacks. In Israel, Down syndrome youth can ask to be inducted into the army. This is the story of the Middle East conflict: death cult vs. Israel’s right to life.



Source: calevbenyefuneh.blogspot.com

Link: ILAN

Most Israelis and Jews are under no illusions (and supporting Israël)

If one reviews the events of the past year and monitors opinion polls, it becomes abundantly clear that despite the mantras chanted by the far left insisting that most Israelis and Jews are opposed to the policies of the current Israeli government, the evidence on the ground suggests the very contrary.

There is neither a groundswell of resentment against the foreign policy and security policies of the Israeli government nor are there indications suggesting that committed diaspora Jews are becoming alienated from the Jewish state.

In fact, it is undeniable that a far stronger consensus prevails amongst Israelis in relation to the government’s approach towards the Palestinians than at any time since the national schism was created in the wake of the adoption of the Oslo Accords.

Prime Minister Binyamin Netanyahu has effectively charted a centrist course which is endorsed by most of the nation. This amounts to an end of further radical concessions to the Palestinians in the absence of genuine reciprocity and no additional unilateral territorial withdrawals that could lead to a repetition of Sharon’s Gaza disengagement which merely emboldened the jihadists and provided them with additional staging grounds from which to launch rockets and intensify terrorism.

At the same time Netanyahu has repeatedly reiterated that in the event of a Palestinian leadership committing to peaceful coexistence, willing to compromise and recognize Israel’s security requirements, he would make every endeavor to achieve an accommodation which would provide the Palestinians with an independent state. Israelis recognize that this will necessitate a change in the current duplicitous Palestinian leadership which is more committed to terminating Jewish sovereignty than achieving statehood.

Despite the appalling Israeli electoral system with its multiple parties and the excessive leverage by small one-dimensional parties, setting aside the extreme left and right and radical Arab parties, there are no basic ideological differences on issues of foreign policy or security between the leading political parties.

The histrionic media opposition from the far-left is neither reflected in voting patterns nor in opinion polls. The circulation and standing of its flagship newspaper, Ha'aretz, has plunged to an all-time low. The reality is that although the trendy “progressive” politicians and far left academicians continue making headlines, in reality they have been effectively marginalized.

........ Indeed if one observes developments in the diaspora and monitors Jewish public opinion polls especially in the US, it is clear that there is a solid sense of loyalty for Israel amongst Jews who understand the realities on the ground. They display support for the current Israeli efforts to achieve security in a region in which it is the intransigent Palestinians who undermine prospects for peace and make a short-term realization of a two state policy virtually impossible.

This was reaffirmed in the results of a recent poll conducted by supporters of President Obama designed to understate the role of Israel as a factor determining how American Jews vote. But even this poll recognized that 73% of all Jews – not merely the committed ones - considered that Netanyahu, the bête noir of left liberals, represented ‘true Jewish values’.

We should not fall prey to propaganda repeating false assertions that today Jews are less supportive of the Jewish state. The reality is the opposite and that the overwhelming majority of committed Jews continue to fervently support Israel. The only major change is that they are no longer deluded by visions of a non-existent Arab peace partner.

Read here whole article by Isi Leibler

Read also: Oren: 'American Jews boycotting Israeli settlements is terribly wrong'

Israel - Small but Outstanding - Seeing is Believing

De tentoonstelling "Jodendom. Een wereld vol verhalen" in de Nieuwe Kerk te Amsterdam. Foto ANP

Nederlanders kennen de joodse cultuur nauwelijks. Dat constateert onderzoeksbureau Direct Research. Het bureau deed onderzoek in opdracht van De Nieuwe Kerk Amsterdam en het Joods Historisch Museum.

Uit de woensdag gepubliceerde samenvatting van het onderzoek blijkt dat Nederlanders het jodendom vooral in verband brengen met de Tweede Wereldoorlog. Van de bevolking denkt 23,6 procent aan jodenvervolging, 10,1 procent aan het joodse gebruik een keppeltje te dragen en 8,7 procent aan Israël.

Nederlanders kennen weinig joodse feestdagen. Ze zijn beter op de hoogte van christelijke en islamitische religieuze feesten. Uit het onderzoek blijkt dat Pesach het bekendst is: 52,4 procent die zich joodse feestdagen herinnert, noemt dit feest. Chanoeka en Jom Kippoer volgen met 39,4 en 37 procent.

Iets meer dan de helft van de Nederlanders (51,1 procent) zegt het jodendom na het christendom het best te kennen. Dat percentage ligt in de leeftijdsgroep van 21 tot en met 30 lager aanzienlijk lager. Die groep is beter bekend met het christendom en de islam.

Driekwart van de Nederlanders is nog nooit naar een museum of tentoonstelling over het jodendom geweest.

De studie van Direct Research behoort bij de laatste fase van de tentoonstelling ”Jodendom. Een wereld vol verhalen”. Deze tentoonstelling in de Nieuwe Kerk te Amsterdam, in samenwerking met het Joods Historisch Museum, loopt tot en met 15 april. De expositie geeft een beeld van meer dan tweeduizend jaar wereldwijde joodse cultuur en religie en trok tot nu toe bijna 90.000 bezoekers.

Bron: Ref.Dagblad

Kasim Hafeez: Van antisemitische islamist tot trotse Zionist

Kasim Hafeez zag met eigen ogen dat er niets klopt van de leugens die in de islamitische gemeenschap en in het Westen over Israël worden verkondigd.

'Ik ben een Zionist, een trotse [moslim] Zionist, en ik hou van Israël,' begint Kasim Hafeez zijn opmerkelijke verhaal. 'Maar dat is niet altijd zo geweest. Feitelijk ben ik jarenlang extreem het tegenovergestelde geweest. Dankzij mijn activisme heerste er op de campussen van Britse universiteiten een hoge mate van antisemitisme en anti-Israël activiteiten.

Ik groeide in de moslimgemeenschap van Groot Brittannië op met zaken en meningen die op zijn best Israël veroordeelden en de Joden als uitzuigers en moordenaars afschilderden, en op zijn ergst opriepen tot de totale vernietiging van de 'Zionistische entiteit' en alle Joden. Met andere woorden: er was geen plaats voor een Joodse staat in het Midden Oosten.'

'Als je opgroeit te midden van een constante barrage van haat tegen Israël heeft dat een enorme impact op de opinies van mensen. Nog zorgwekkender was dat veel van deze mensen niet radicaal of extreem waren, maar als het over Israël ging er -vergezeld van het eveneens heersende antisemitisme- de meest venijnige woorden uitgooiden en voor wie de zin 'stop een Jood te zijn' als een belediging werd gebruikt.'

'Mijn vader was nog feller in zijn haat en pochte over Adolf Hitler, die volgens hem een held was en wiens enige fout het zou zijn geweest dat hij niet genoeg Joden zou hebben vermoord.'

'Tegen de tijd dat ik 18 werd was ik dus compleet geïndoctrineerd tot de kudde van het radicale islamisme. Mijn haat tegen Israël en de Joden werd gevoed door de beelden van dood en verderf, met op de achtergrond Arabische melodieën over de Jihad en toespraken van Hezbollah leider Hassan Nasrallah of Osama bin laden.'

'Deze standpunten werden versterkt toen ik bij Nakba dag demonstraties was, waar de sprekers de ondergang van Israël voorspelden en men trots met vlaggen van Hezbollah zwaaide, midden in het centrum van Londen.'

'Had Israël enig bestaansrecht? Naar mijn mening was dat natuurlijk en zonder enige twijfel niet het geval. Zelfs de meest gematigde (islamitische) geestelijken die ik tegenkwam weigerden het terrorisme tegen Israël als onrechtmatig te veroordelen. De Joden moesten het dus wel verdienen, geloofde ik.'

'Wat is er dus veranderd? Hoe kon ik van al deze haat tot grote liefde en affiniteit voor Israël en het Joodse volk komen? Op een dag stond ik in de Israël-en-Palestina afdeling van een boekhandel en pakte ik Alan Dershowitzs 'The Case for Israël' op. In mijn wereldbeeld controleerden de Joden en de Amerikanen de media, dus na een korte blik op de achterkaft spotte ik 'wat een vuile Zionistische propaganda'.'

'Toch besloot ik het boek te kopen, tevreden met het idee dat ik dit stuk propaganda in korte tijd zou ontmaskeren, zou aantonen dat Israël géén 'zaak' had en dat mijn bevindingen een persoonlijke overwinning voor de Palestijnse zaak zouden zijn.'

'Terwijl ik Dershowitzs argumenten en zijn ontmanteling van veel leugens die ik als rotsvaste waarheden beschouwde las, zocht ik wanhopig naar tegenargumenten. Ik vond echter nog meer van de holle retoriek waar ik jarenlang in had geloofd. Ik kwam in een gewetenscrisis terecht en begon daarom aan een periode van onbevooroordeeld onderzoek. Tot op dat moment had ik nog nooit iets gehoord dat ook maar een beetje positief over Israël was.'

'Vervolgens wist ik niet meer wat ik moest geloven. Ik had zo lang blind anderen gevolgd, maar nu vroeg ik mezelf af of ik het niet bij het verkeerde eind had gehad. Toen kwam ik op het punt waarop ik voelde dat ik geen andere keus had dan zelf naar Israël te gaan, dat dit de enige manier was om achter de waarheid te komen. Ik weet dat het clichématig klinkt, maar dat was een levensveranderend bezoek.'

'Ik kwam niet in een racistische apartheid staat terecht, maar juist in totaal het tegenovergestelde. Ik zag synagoges, moskeeën en kerken, zag Joden en Arabieren samenleven en minderheden een grote rol spelen in alle delen van de Israëlische maatschappij, van het leger tot aan het rechtssysteem. Het was shockerend en opende mijn ogen. Dit was niet de kwaadaardige Zionistische staat die mij was voorgehouden.'

'Na veel zelfonderzoek kwam ik tot de conclusie dat wat ik ooit geleerd had fout was. Ik was geconfronteerd met de waarheid en moest dat accepteren. Maar wat nu? Ik had jarenlang campagne gevoerd tegen Israël, maar nu wist ik de waarheid.'

'De keus was duidelijk: ik moest achter Israël gaan staan, achter dit kleine landje - vrij, democratisch, enorme vorderingen makend op medisch-, onderzoeks- en ontwikkelingsgebied, maar het slachtoffer van dezelfde leugens en haat die mij bijna hadden verteerd.'

'Het werd heel duidelijk dat dit niet makkelijk is. Ik kreeg te maken met vijandigheid uit mijn eigen gemeenschap en zelfs met sommigen uit de Joodse gemeenschap in Groot Brittannië, maar dat is tegenwoordig de realiteit als je in Europa opkomt voor Israël. Dat is niet makkelijk, en dat maakt het juist zo nodig.'

'Dit gaat niet over religie en politiek, dit gaat over de waarheid. Wat Israël betreft wordt niet naar de waarheid geluisterd. De massa mensen met blinde haat wordt steeds groter, maar velen zijn nooit geconfronteerd met de realiteit, die zo anders is als de lege retoriek en de politiek geladen slogans waar ze zo gek op zijn.'

'We kunnen deze situatie veranderen, maar daarvoor moeten we sterk en verenigd zijn. Israël is niet slechts een Joodse zaak - het gaat om vrijheid, mensenrechten en democratie, alle waarden die door het Westen worden gekoesterd. Het gaat ook over het proberen een licht te zijn te midden van de (andere) landen.'

'Israëls internationale humanitaire hulp spreekt voor zich, maar als wij die boodschap niet overbrengen zal niemand anders dat doen. Daarbij hoeven we niet ons hoofd te laten hangen en ons te verontschuldigen dat 'Israël niet perfect' is. Nee, we zouden nooit bang moeten zijn te zeggen: Ik ben een Zionist en ik ben daar trots op. Ik sta achter Israël. Dus vraag ik nu aan u: zult u dit ook doen?'

Bron: XanderNieuws

Read: Muslim, Zionist and proud

Very Important Witness of Yeshua! Jewish Rabbi Kaduri student saved