Jonathan Pollard: genoeg is genoeg

Door: Aad Kamsteeg

Genoeg is genoeg. Dat mag de conclusie zijn bij het trieste record dat Jonathan Pollard vandaag in een federale gevangenis in North Carolina gaat boeken.

De voormalige inlichtingenanalist bij de Amerikaanse marine is de enige persoon in de geschiedenis van de Verenigde Staten die levenslang kreeg omdat hij spioneerde voor een bevriende staat.

Van dat levenslang heeft Pollard er nu 26 lange jaren opzitten. Zijn gezondheid gaat achteruit, bij het proces indertijd zijn kritische vragen te stellen en het aantal mensen dat Obama vraagt Pollard clementie te verlenen groeit.

De zaak-Pollard is niet alleen vanwege de persoonlijke tragedie van belang, maar ook om het feit dat de gevangen Amerikaan Jood is.

Wat zijn de feiten? Tussen 1981 en ’85 speelde Pollard als Amerikaans burger zo’n achthonderd topsecret documenten door aan Israël. Spionage! Wat bevatten die supergeheime stukken? Onder meer gegevens over ingeschatte mogelijkheden van Iran, Irak, Libië en Syrië om nucleaire, chemische en biologische wapens te produceren. Wat was daarbij de politieke context? In 1981 had de Israëlische premier Menachem Begin met F-16 gevechtstoestellen de verdachte Iraakse kernreactor bij Osirak laten vernietigen. Vervolgens hielden de Verenigde Staten, waarschijnlijk om herhaling te voorkomen, gevoelige informatie voor hun Israëlische bondgenoot achter. Ze hadden echter niet met Pollard gerekend. Op 21 november 1985 werd hij gearresteerd, in maart 1987 tot levenslang veroordeeld.

Duidelijk is dat Pollard zich niet alleen Amerikaans staatsburger voelde, maar als Jood tevens intens verbonden met Israël. Hij had dus een dubbele of gedeelde loyaliteit. Nu zijn discussies daarover emotioneel zwaar beladen als het Joden betreft. We hebben namelijk te maken met tweeduizend jaar antisemitisme en samenzweringstheorieën. Joden in de diaspora zouden nooit goede vaderlanders kunnen zijn.

Maar wees nuchter. Elk mens heeft verschillende ­loyaliteiten. Ik voel me Nederlander, maar vaderlandsliefde is niet mijn hoogste goed. Ik ben ook vader van mijn gezin en lid van de kerk. En ik hoop dat als ik gedwongen zou worden te kiezen tussen mijn land en de Here Jezus de kracht krijg vast te houden aan mijn christelijk geloof.

Ook met dubbele nationale loyaliteiten is in beginsel niets mis. Waarom zouden een Turkse Nederlander, een Pakistaanse Brit en een Amerikaanse Jood niet ook van hun land van herkomst mogen blijven houden? Waarom zouden ze dan ook niet mogen proberen het beleid van hun regering ten gunste van dat land te beïnvloeden?

Wanneer kan het echter mis gaan? Als de belangen van – zeg maar - de Verenigde Staten en Israël botsen. Vaak was dat niet of nauwelijks het geval, maar vandaag de dag tot op zekere hoogte wel. Gelet op de relatie met de onrustige moslim- en Arabische wereld hecht Obama veel belang aan een snelle oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Maar Netanyahu hecht sterk aan behoud van Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem, met nederzettingen en al.

In zulke conflictsituaties is het voor Washington zaak nog eens goed naar functionarissen op gevoelige posities te kijken. Hebben zij in het verleden al dan niet reden gegeven te denken dat ze op een kritiek moment het belang van Israël boven dat van de Verenigde Staten stellen? Pollard overtrad daarbij tenslotte de wet.

Niemand betwist dat Pollard een ernstig vergrijp pleegde. Hij erkende zelf schuld. Maar wie nagaat hoe andere spionnen werden gevonnist, ziet dat de zwaarte van de straf disproportioneel is en nauwelijks sprake van gelijkheid voor de wet. Bovendien beging de advocatuur fouten waardoor Pollard de mogelijkheid van hoger beroep werd ontnomen. ­Clementie door het Witte Huis is nu nog de enige mogelijkheid voor hem ooit nog eens vrij te komen.

En wat was de rol van Israëlische politici indertijd? Zij verklaarden steeds dat Pollard op eigen initiatief had gehandeld. Maar twee Israëli’s die al die tijd met hem hadden samengezworen, werden later tot hoge posities bevorderd. Hebben bepaalde personen in Jeruzalem belang bij een doofpot?

Wat mogelijk niet juridisch, maar moreel wel een rol mag spelen, is dat Pollard zijn misdaad niet beging om een vijandige macht als destijds de Sovjet-Unie of momenteel Iran te bevoordelen. Het ging hem om bondgenoot Israël, die sinds 1948 in zijn voortbestaan werd bedreigd. Was het verantwoord van ­Washington voor Israël te verzwijgen wat in vijandige Arabische staten gebeurde?

En daarom: genoeg is nu echt genoeg.

Bron: ND

Lees/Read/view: Free Jonathan Pollard !

Joseph's Tomb Film - Rising from the ashes

The Palestinian Arabs' reckless disregard for Jewish heritage

Mosaic at Na'aran synagogue

Detail of mosaic at Gaza synagogue

Read article: Here

Israelis turn Holy Land into economic miracle

Here's a great article from the Times (South Africa) a week ago that slipped under the radar:






JUST 20% of Israel is arable. Yet, since its independence in May 1948, the country's agricultural output has increased 16-fold, many times the rate of population growth. This is down to a lot of perspiration and, more importantly, a large dollop of innovation and cooperation.

This is nothing new. Close to the Desert Plant Research Station in Be'er Sheva is a farm cultivated by the Nabateans, the earliest desert farmers. Using sophisticated terracing, every drop of runoff water was collected and diverted to the fields and orchards.

Fast-forward 2000 years, and today Israel produces over two-thirds of its food requirements. Agriculture exports are worth more than $2-billion, more than half of which is fresh produce.

No one needs reminding that Israel's external image is dominated by pictures of conflict and perceptions of injustice. Lost in this portrayal is how smart Israel has been in developing its economy.

In agriculture, for example, it has used technology to reduce water usage and increase output, and higher-yield crops to increase both volumes and financial sales values. Drip and direct-feed computerised irrigation systems are the norm.

It's a far cry from 1948, when no one gave the newly independent Jewish state much of a chance.

Despite rapid population growth (now over 7.5 million), Israelis enjoy a per-capita income today of $29600, putting them in the top 30 world-wide, between Spain and Italy.

Although it depends on imports for nearly all of its raw materials, from oil to diamonds, Israel has become a global industrial hub. It is a world leader in diamond polishing and cutting, processed foods, electronic and medical equipment, and, more recently, software, semi-conductors and telecommunications. After the US, it has more companies listed on the Nasdaq than any other country.

There is no single explanation for Israel's success, although high on the list is surely its commitment to research and development. Its detractors, however, routinely cite US assistance as the main reason for its success. Much of the $3-billion it receives annually from Washington is spent on military kit, rather than development.

That said, there can be no doubt that the military dimension has proved vital in Israel's overall development picture, especially in so far as the mindset it engendered of robust accountability across society, long-term thinking and a problem-solving ethos.

To translate ideas into business ventures, Israel has fostered a system that encourages and caters for entrepreneurship. It has established a "cluster" of universities in close proximity to large and small companies, creating a virtuous space for suppliers, talent and capital. The government provides $450-million in annual grants to 1200 worthy projects from 2000 applications.

Like everything else in the Holy Land, assessing why Israel has done so well in economic terms - and certainly by comparison to its neighbours - is shaped by one's view of the region's politics, ancient and contemporary.

Many have incentives to play down Israel's achievements and use it as both a scapegoat and a whipping boy for the failings of others. And with nearly half the West Bank's and 80% of Gaza's population under the poverty line, the conditions don't only exist for deprivation, unemployment and radicalisation, but grist for Israel's opponents.

Israel still faces serious economic challenges, not least the over-concentration of wealth in the hands of a few "tycoons", the 15 or so families that control conglomerates dominating the economy.

Nevertheless, Israel's example of "performance through adversity" contains numerous lessons for developing countries that shouldn't be ignored. Contrary to the highly politicised caricatures of Israel as a US protectorate milking the Holocaust for all it is worth, nearly all its achievements stem from the firm conviction that their fate is not someone else's responsibility.

Developing countries would do well to emulate, rather than bash, Israel

Source: Elder of Ziyon

EU adds 100 million euros to 2012 Palestine aid

LONDON (Ma'an) -- The European Parliament has agreed to increase aid to the ´occupied´ Palestinian territories (occupied by Hamas and Islamists) in 2012, reports on the annual EU budget negotiations in Geneva said Saturday.

The bloc's budget for next year will increase by 129 billion euros, following more than 15 hours of talks, Reuters reported. The increase includes an extra 100 million euros for the Palestinian territories (terrorists).

As the largest single donor to the Palestinians, the European bloc of nations contributes some 500 million euros each year for Palestinian Authority salaries, (weapons to use against the innocent Israeli/Jewish population) and to support future state institutions.

City of David (Jerusalem), then and now!

Wonderful photographic comparison of how the City of David looked in 1915 and how it looks today (actually 2005), from the BiblePlaces.com site:





The Matson Collection has tens of thousands of beautiful old photos of the Land of Israel, some of them with astonishing clarity.

Source: Elder of Ziyon

Shabbat Shalom

Pseudojournalistiek over Israël in de media

De Nederlandse media hebben bovenmatige aandacht voor Israël, dat zal niemand durven te ontkennen. Kranten hebben bijna dagelijks een bericht over de situatie in de enige staat in het Midden-Oosten, waar democratie al vanaf het begin een normaal verschijnsel was. De meeste van die berichten gaan echter niet over Israëli’s maar over de Palestijnen. Door deze wijze van nieuwsselectie wordt structureel een deel van het verhaal over Israël genegeerd.

Welke gemiddelde Nederland weet bijvoorbeeld dat Israël wereldleider is op het gebied van medische uitvindingen, recycling van water, hightech informatica, landbouwtechnologie en de integratie van immigranten (afkomstig uit meer dan 70 landen)?

Weet de gemiddelde Nederlander over de duizenden patiënten uit Gaza de gebieden onder Palestijns bestuur of zelfs de Arabische landen die in Israëlische ziekenhuizen worden behandeld?

En wie leest of ziet ooit een genuanceerd verslag over de Joden die op de West Bank leven? De meeste berichten getuigen van enorme generalisatie (of zelfs demonisatie) en hebben tot resultaat gehad dat een kleine half miljoen Israëlische Joden is ontdaan van iedere menselijkheid [door media antisemitisme].

Slechts bij hoge uitzondering wordt er aandacht besteed aan het reële beeld over het dagelijks leven in het gebied. Dat beeld wordt voornamelijk bepaald door de overgrote meerderheid van Joden en Arabieren die gewoon bezig zijn met werken of studeren, en op vele plaatsen doet men dat samen.

Men hoort veel over ‘Palestijns lijden en armoede’. Maar wie weet dat ook een deel van de Joodse jonge gezinnen op de West Bank in armoede leeft, en vaak door geldgebrek en gebrek aan betaalbare woningen permanent in caravans leeft? Daarbij gaat het lang niet altijd om de zogenaamde illegale buitenposten maar om caravan wijken in de Joodse dorpen en steden.

Lees de rest van het lezenswaardige artikel van Yochanan Visser op de website van Missing Peace.

Bron: IsraelToday.nl

Israël krijgt museum over Bijbel

Hoewel andere musea ook al aandacht besteden aan de Bijbel, wil de regering Netanyahu toch een nieuw museum bouwen dat gewijd is aan de Bijbel. Op de foto het Bijbellandenmuseum in Jeruzalem. Foto: © 2011 Alfred Muller, all rights reserved

JERUZALEM – Het Israëlische kabinet heeft zondag besloten een Bijbel Museum in Jeruzalem of omgeving te bouwen. Het museum moet het dagelijks leven in Bijbelse tijden gaan uitbeelden. Er zal een tuin aan verbonden worden met beelden van personen uit de Bijbel. Dat heeft het Israëlische dagblad Haaretz maandag gemeld.

Premier Benjamin Netanyahu noemde het absurd dat “in het land van de Bijbel” geen centrum aan de Bijbel gewijd is. Israëliërs rekenen normaal gesproken slechts het Oude Testament tot de Bijbel.

De waarde van het museum ligt volgens de premier in het erfgoed van de Bijbel en het feit dat mensen uit Israël en andere landen er toegang tot zullen krijgen.

Het museum zal hoofdzakelijk gefinancierd worden door een groep zonder winstoogmerk genaamd Emek Hatenach (Vallei van het Oude Testament). Deze organisatie beoogt de bekendheid met het boek te vergroten. De regering moet nog besluiten of ze het museum zal steunen, maar minister Yuval Steinitz merkte op dat de organisatie gratis een stuk land krijgt.

Een comité van diverse ministeries zal zich buigen over de vraag waar het museum moet worden gebouwd. Een van de mogelijkheden is het gebouw te plaatsen in de buurt van het Israel Museum en het Bijbellandenmuseum.

Het Israël Museum en het Bijbellanden museum besteden overigens ook al aandacht aan de achtergronden van de Bijbel. Het Israël Museum toont bijvoorbeeld een aantal Dode Zeerollen, waaronder tweeduizend jaren oude teksten van de Bijbel. Het Bijbellandenmuseum belicht de oude culturen waarin de Bijbel gevormd wordt. Het Bijbellandenmuseum opende onlangs een tentoonstelling over de sjofar.

Emek Hatenach lanceerde in september 2006 op de Internationale Boekenbeurs in Moskou een project om wereldwijd mensen een Bijbelvers in hun eigen taal op boekrollen te laten schrijven. In tientallen landen hebben mensen al aan het project meegedaan. Volgende week verhuist het project naar Tanzania, waar verzen in het Swahili zullen worden geschreven. Ook moedigt de organisatie kinderen aan tekeningen van Bijbelse verhalen te maken.

[Dit artikel verscheen ook in het RD]

Bron: alfredmuller.wordpress.com

Israël: De wereld moet de handen in elkaar slaan en Iran tegenhouden voor het te laat is

Netanjahoe: “Begin maar” – Obama: “Nee hoor, doe jij het maar!”

Wie gaat Iraans president Ahmadinejad van zijn nucleaire tand verlossen?

[cartoon van Ronny Gordon]

Lees verder: Brabosh